روزگارمعدن: جنگ تجاری علیه فولاد چین

روزگارمعدن: جنگ تجاری علیه فولاد چین : عنوان 
1400/08/29 : تاریخ انتشار
به گزارش روزگارمعدن در تحلیل روزنامه South China Morning Post آمده است: یک جنگ تجاری جهانی در مورد تغییرات آب‌وهوایی در حال نزدیک شدن است که می‌تواند باعث شود درگیری تجاری فعلی بین ایالات متحده و چین فقط یک درگیری اولیه به نظر برسد. برای جلوگیری از آسیب‌های اقتصادی گسترده و کمک به مبارزه با تغییرات آب‌وهوایی، باید از طریق یک آتش‌بس تجاری و مذاکرات چندجانبه از این درگیری تجاری جدید جلوگیری کرد. ایالات متحده و اتحادیه اروپا با اعلام مشترک خود مبنی بر اعمال تعرفه‌ها یا سایر محدودیت‌های تجاری بر واردات فولاد و آلومینیوم کثیف، آخرین حمله را انجام دادند که نشان‌دهنده رویکرد درگیری بر سر اقدامات اقلیمی محدودکننده تجاری است. آنها می‌گویند این توافق برای کمک به محدود کردن انتشار گازهای گلخانه‌ای و الهام بخشیدن به اقدامات جاه‌طلبانه اقلیمی در سراسر جهان است. هنوز جزییاتی در دست نیست، اما به نظر می‌رسد که توافق آنها عمدتاً با هدف محدود کردن واردات این فلزات از چین است، جایی که تاسیسات قدیمی برای ساخت فولاد و آلومینیوم هنوز مورد استفاده قرار می‌گیرد و بنابراین تولید به میزان قابل توجهی از لحاظ انتشار کربن، بالا است. اگرچه نامی از چین در توافق امریکا و اروپا ذکر نشده است، اما به «روش‌های غیر بازاری» اشاره کرده است که سیستم تجارت جهانی را تضعیف می‌کند. این اعلامیه به دنبال پیشنهاد اخیر اتحادیه اروپا برای اعمال محدودیت‌های تجاری مرتبط با آب‌وهوا از طریق کارمزد بر واردات فولاد و چندین محصول دیگر با آلایندگی کربنی بالا در یک مکانیسم جدید تعدیل مرز کربن است. اگرچه این مکانیسم برای کاربردهای عمومی در نظر گرفته شده است، اما به نظر می‌رسد که هدف اصلی این مکانیسم واردات کثیف از چین است که بزرگترین تولیدکننده گازهای گلخانه‌ای در جهان است. این تلاش‌ها در پیوند دادن تجارت به اقدامات اقلیمی بلافاصله شروع نمی‌شوند. ایالات متحده و اتحادیه اروپا قصد دارند تا سال ۲۰۲۴ محدودیت‌های تجاری آب‌وهوایی فراآتلانتیکی خود را معرفی کنند. مکانیسم اتحادیه اروپا در سال ۲۰۲۳ اجرایی خواهد شد. ایالات متحده و اتحادیه اروپا درحال‌حاضر کشورهای همفکر خود را تشویق می‌کنند تا در ترتیبات بین‌المللی جدید خود شرکت کنند. طبق گزارش‌ها، ایالات متحده، کانادا و ژاپن در حال بررسی قوانین جدید اقلیم داخلی محدودکننده تجارت مشابه مکانیسم تعدیل مرز کربن اتحادیه اروپا هستند. شتاب محدودیت‌های تجاری مرتبط با آب‌وهوا در سراسر جهان در حال افزایش است. به نظر می‌رسد کشورهای در حال توسعه‌ای که صادرات و واردات آنها بیش از همه تحت تأثیر چنین اقداماتی قرار می‌گیرد، هنوز هیچ استراتژی برای مقابله با آنها اتخاذ نکرده‌اند. چین چنین اقداماتی را محکوم کرده است اما نگفته است که در مورد آنها چه خواهد کرد. این اقدامات پیشنهادی تجارت آب‌وهوا می‌تواند سؤالات حقوقی را تحت قوانین تجارت بین‌المللی ایجاد کند. چین می‌تواند آنها را در سازمان تجارت جهانی به محض اعمال به چالش بکشد و ممکن است حق اعمال تحریم‌های تجاری قانونی را در صورت عدم رفع تدابیر به چالش کشیده، به‌دست آورد. چین همچنین می‌تواند در واکنش به اقدام ایالات متحده و اتحادیه اروپا علیه صادرات فولادش، اقدامات تلافی‌جویانه انجام دهد. اما انتقام‌جویی فقط باعث تلافی بیشتر می‌شود. در عوض، نیاز فوری به مذاکرات چندجانبه برای جلوگیری از جنگ تجاری آب‌وهوا و تضمین صلح تجاری و در عین حال افزایش اقدامات متقابل اقلیمی و رفاه وجود دارد. مذاکره‌کنندگانی که درباره واکنش‌های ملی به تغییرات آب‌وهوایی بحث می‌کنند، باید بپرسند که چه نوع اقدامات واکنش اقلیمی که بر تجارت تأثیر می‌گذارد توجیه‌پذیر است. هیچ تعریفی از «اقدامات واکنشی» در توافق پاریس وجود ندارد و برای کمک به تمایز پاسخ‌های واقعی از آن‌هایی که بهانه‌ای برای حمایت‌گرایی سبز هستند، نیاز است. علاوه بر این، مذاکره‌کنندگان تجاری در کنفرانس آتی وزیران سازمان تجارت جهانی در ژنو باید به مسئله ظرفیت مازاد صنعتی، به ویژه در صنعت جهانی فولاد بپردازند. سازمان تجارت جهانی قوانینی برای کمبود عرضه دارد اما برای مقابله با شرایطی که شامل ظرفیت مازاد است قوانینی ندارد. ظرفیت مازاد فولاد جهانی در سال ۲۰۲۰ به ۷۰۰ میلیون تن رسید. چین حدود ۵۷ درصد از تولید جهانی فولاد را به خود اختصاص داده است. در حالی که پکن می‌تواند به اقداماتی که برای منطقی کردن تولید انجام داده است اشاره کند، ظرفیت مازاد فولاد همچنان موضوعی است که به طور اجتناب‌ناپذیری عمدتا بر چین و یارانه‌های تولید فولاد آن متمرکز است. از سال ۲۰۱۶، گروه ۲۰ و OECD یک مجمع جهانی در مورد ظرفیت مازاد فولاد تشکیل دادند تا به دنبال درک متقابل در مورد کاهش ظرفیت مازاد باشند؛ اما دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور وقت امریکا و رابرت لایتیزر، سفیر تجاری او، تعرفه‌های یکجانبه را به راه‌حل‌های چندجانبه ترجیح دادند. آنها به انجمن اشاره کوتاهی کردند و از آن زمان پیشرفت کمی داشته است. برخلاف G۲۰ و OECD، سازمان تجارت جهانی می‌تواند روی قوانینی توافق کند که همه ۱۶۴ کشور عضو را ملزم می‌کند. زمان مقابله با این موضوع تجاری به ظاهر لاینحل در سازمان تجارت جهانی گذشته است، جایی که همه کشورهای تولیدکننده و مصرف‌کننده فولاد می‌توانند حرفی برابر داشته باشند. چین همواره حمایت خود را از چندجانبه گرایی در آزادسازی تجارت و مبارزه با تغییرات اقلیمی اعلام کرده است. بهتر است از این فرصت برای اثبات تعهد خود به چندجانبه گرایی با ترغیب مذاکره‌کنندگان به موضوع اقدامات اقلیمی محدودکننده تجارت و موضوع مربوط به ظرفیت مازاد در صنعت جهانی فولاد استفاده کرده و برای راه‌حلی از طریق مذاکره تلاش کنند. در ازای پیشنهاد مذاکره چندجانبه در مورد این موضوعات، چین می‌تواند درخواست تعلیق جهانی برای اعمال محدودیت‌های تجاری به دلایل اقلیمی ارائه کند. ایالات متحده و اتحادیه اروپا با پذیرش آن، تنها با چند ماه تأخیر در برنامه‌های فعلی خود، چیز زیادی برای از دست دادن ندارند. از آنجایی که آنها نیز به راه‌حل‌های چندجانبه متعهد هستند، آیا ایالات متحده و اتحادیه اروپا می‌توانند چنین پیشنهادی از سوی چین را با خطر درگیری تجاری همه‌جانبه آب‌وهوا رد کنند؟